Pagina's in categorie Exodushuizen
Weblog
Het verhaal van een medewerker27/10
Waar zon is, is schaduw
Rien Timmer, directeur Exodus Nederland, bezoekt deze week het ICPA-congres. Dagelijks doet hij verslag op dit weblog:
Voor mijn raam wuiven de palmbomen, iets verder op deint een bootje op een onwaarschijnlijk blauwe zee. Ik ben aan het werk, hard aan het werk. Ja echt. Ik zal het in mijn blogs deze week niet te veel benadrukken, maar deze eerste keer mag het wel. Akkoord, het is geen straf om een week op Barbados te werken. Maar waar zon is, is ook schaduw.
De 11e jaarlijkse conferentie van de International Corrections and Prisons Associations (ICPA) vindt plaats op Barbados. Voor de enkele lezer die dat land niet direct op de kaart weet te plaatsen: het is het meest oostelijk gelegen Caribische eiland, een beetje schuin boven Suriname gelegen. Barbados is een zelfstandig land met de Britse koningin als staatshoofd. Het eiland telt zo’n 280.000 inwoners op een oppervlakte van 2,5 maal Texel. Tot zover de les aardrijkskunde van vandaag.
Dat ik hier aan het werk ben heeft een reden. Meerdere zelfs. Ook die redenen zal ik alleen vandaag in mijn blog noemen. Hebben we dat maar gehad. Want ja, de lezers van de Exodus-website zijn, net als ik, vast calvinistisch genoeg om zich ernstig af te vragen waarom iemand van Exodus zo nodig naar Barbados moet. Die naam riekt immers naar twijfelachtige congressen van uiteenlopende beroepsgroepen die zoeken naar een aanleiding voor belastingaftrekbare snoepreisjes.
Toch vertegenwoordig ik hier Exodus, en ik bevind me daarbij in goed gezelschap van een groepje Nederlanders van de Dienst Justitiële Inrichtingen (DJI), het Ministerie van Justitie en TNO. Ook vorige jaren nam Exodus deel aan de ICPA-conferenties: in Vancouver, Bangkok en Praag. De volgende zal in Gent zijn. Ook een prachtige bestemming. En nu dus op Barbados.
Weet je wat? Ik noem ze hier niet: die redenen om hier naartoe te gaan. Sluipenderwijs komen ze deze week vast wel langs in mijn verslagen. En aan het eind van de week zal dan moeten blijken of het een verstandig besluit was om hier te zijn. Ik kan tenslotte nu toch niet meer terug.
Barbados heeft één gevangenis. Een hele grote zelfs, met zo’n 900 gedetineerden en ruimte voor 1200. Zo’n 300 gedetineerden per 100.000 inwoners. In Nederland haalt het, als ik het goed heb, de 100 niet. Dan heb je als land dus wel een probleem. Een wonderlijk probleem, want hoe kan het nu toch dat juist in paradijselijk Barbados zoveel gevangenen zijn. Dan is er in het paradijs kennelijk toch wat mis gegaan. En mis ging het zeker in 2005. Toen brandde de toenmalige gevangenis, na een breed gevangenenoproer, volledig af. De noodzaak om een nieuw modern complex te bouwen werd opeens wel heel actueel. De noodzaak om anders met gevangenschap om te gaan ook. Het resultaat gaan we deze week bekijken.
Deze recente Bajan (zoals het bijvoeglijk naamwoord bij Barbados blijkt te luiden) geschiedenis zou voor ons Nederlanders ook wel eens relevant kunnen zijn. Zowel op de Antillen als in Nederland kennen we een relatief hoog aantal Antillianen in gevangenschap, en dat vertaalt zich ook in de bevolking van Exodushuizen. Een zelfde wonderlijk probleem: het paradijselijk imago van de Antillen heeft kennelijk een keerzijde. De azuurblauwe zee kent zwarte vlekken, waar zon is, is schaduw. Eens zien wat we van de schaduw van Barbados kunnen leren.
Reacties
Nog geen reacties