Pagina's in categorie Exodushuizen
Weblog
Het verhaal van een medewerker30/10
Gele lintjes
Rien Timmer, directeur Exodus Nederland, bezoekt deze week het ICPA-congres. Dagelijks doet hij verslag op dit weblog:
Een ex-gedetineerde op Barbados heeft een bijzonder probleem. Met zo’n 280.000 inwoners kent iedereen op het eiland dusdanig veel mensen dat via via eigenlijk iedereen elkaar wel kent.
Een anonieme nieuwe start is nauwelijks mogelijk. De winkelier die na rijp beraad een voormalige moordenaar aannam in zijn winkel kwam daar na een aantal weken alsnog van terug. De man was door een passant door de etalage heen herkend, met onmiddellijk gevolg voor de omzet. De uitgezeten jarenlange straf (en ze straffen hier niet mild) deed daar niets aan af.
Barbados deelt dat probleem met veel andere kleine gemeenschappen. Eilandstaten als IJsland en Fiji. Maar eigenlijk deelt Barbados dat probleem met ieder willekeurig land.
Want de kern van de kwestie is overal dezelfde: is een samenleving bereid en in staat na ommekomst van de straf een ex-gedetineerde écht een nieuwe kans te bieden.
In Singapore lijken ze de oplossing gevonden te hebben. Het groots opgezette ‘Yellow Ribbon Project’ heeft daar meetbaar en aantoonbaar het draagvlak onder de bevolking sterk doen toenemen om ex-gedetineerden te accepteren als buurman, collega, familielid, en hen te ondersteunen bij hun nieuwe start. Het project is gebaseerd op het jaren ’70 hitje ‘Tie a yellow ribbon round the old oak tree’, waarin beschreven wordt hoe een ex-gedetineerde terugkeert naar het huis van zijn geliefde. Hij schreef haar eerder brieven over zijn hoop om, ten teken van een welkom thuis, een geel lint aan te treffen aan de eikenboom van haar huis; als dat er niet zou hangen zou hij de consequentie aanvaarden en verder trekken. Het laatste couplet beschrijft de blijdschap als het lint er daadwerkelijk hangt.
Tijdens de jaarlijkse Yellow Ribbon projectmaand lopen in Singapore nu honderduizenden met een gele variant op het bij ons bekende ‘aids-lintje’ op hun kleding. Er worden tal van ontmoetingen in en buiten gevangenissen georganiseerd. Bekende politici, acteurs en zangers lopen voorop in wandelmarsen en andere evenementen, en treden op in een massaal popconcert samen met ex-gedetineerden die daaraan voorafgaand meededen aan een wedstrijd. De campagne wordt bovendien ondersteund door geweldige reclamespots op tv die indringend en met humor de problemen van terugkerende gedetineerden onder de aandacht brengen. Het levert het Singaporese gevangeniswezen en haar partners jaarlijks toenemende steun in de publieke opinie op, en daarnaast ook nog eens banen, donaties en honderden aanmeldingen van vrijwilligers.
Er wordt deze week door veel sprekers met enige jaloezie gerefereerd aan dit project als een mogelijk antwoord op politiek en publiek, wanneer zij elkaar op grond van onderbuikgevoelens ophitsen in het promoten van zinloze en dure oplossingen van het type ‘lang opsluiten en verder niet zeuren’. Sommige landen hebben al delen van de campagne overgenomen.
Mij lijkt het voor Nederland ook wel wat, eerlijk gezegd. Misschien niet zo in de vorm van overheidspropaganda, die het in Singapore bijna krijgt. Misschien ontdaan van de in onze ogen Aziatische sentimentaliteit, die bij Nederlanders vaak cynisme zal oproepen. En misschien aanvankelijk ook meer gericht op het verwerven van steun voor de strafmaat en strafaanpak die in Nederland geldt. Want feit is dat die strafmaat in Singapore veelal inhoudelijk opbouwend, maar wel behoorlijk lang is. Het is dan misschien eenvoudiger om de bevolking te winnen voor het standpunt dat iemand na die lange straftijd daadwerkelijk een nieuwe kans verdient.
Een aangepaste, Nederlandse, campagne dus. Maar die gele lintjes, die moesten we maar alvast eens gaan inkopen…….
Reacties
Nog geen reacties