Pagina's in categorie Exodushuizen
Weblog
Het verhaal van een bewoner10/11
Ik word weer een beetje trots op mezelf
Ik ben Cindy en ik ben 23 jaar jong. Dit is mijn tweede blog.
Ik zit nu ondertussen 4 maanden en 3 weken in een Exodushuis. Sinds mijn eerste verhaal weten jullie over mijn detentie en het gevoel om in exodus te komen. Nu ondertussen zit ik 5 weken op school en het gaat hartstikke goed.
Ik krijg alleen maar complimenten en daar ben ik heel blij mee. Dat geeft me weer een beetje zelfvertrouwen. Nu begin ik weer een beetje trots op mijzelf te worden het is nog steeds niet gemakkelijk maar nu weet ik wat ik met mijn leven wil en dan red ik het ook wel.
Het is niet altijd rozengeur en maneschijn. Diep van binnen schuilt er heel veel verdriet maar toch moet ik de kracht vinden om door te gaan.
Degene die mij daar heel veel bij helpt is mijn mentor en mijn reclasseringambtenaar.
In het begin dacht ik ‘oh nee geen reclassering’, als je een afspraak vergeet dan kun je terug naar de bajes. Maar nee ik had er echt een verkeerd beeld over. Nu ben ik er heel blij mee dat ik reclassering heb. Hij steunt me en staat volledig achter mijn keuzes die ik nu maak en ook is het fijn als ik raad of advies nodig heb. Ik kan hem te allen tijde bellen en dan staat hij voor me klaar.
Zo ook toen ik met school ben begonnen vroeg ik mijzelf af of ik eerlijk moest vertellen in de klas over mijn detentie omdat ik niet wou dat er later andere verhalen zouden komen dan dat er werkelijk waar was. Dus ik heb de keuze gemaakt om het te vertellen.
Wat ik niet had verwacht was dat iedereen begrip zou hebben ervoor en dat is juist wel zo. Ze komen allemaal dingen vragen en kijken heel erg tegen mij op door wat ik heb meegemaakt. Tenslotte ben ik de oudste in de klas.
Nu binnenkort komt ook mijn reclassering een ochtend of middag naar school om in de klas uitleg te geven wat het nu eigelijk precies inhoud als je reclassering hebt. Net zo als ik weet het merendeel niet wat het inhoud.
Ook hier binnen het exodus huis gaat alles heel goed wat ik niet had verwacht omdat ik woon in een vrouwenhuis met dus alleen maar vrouwen. Ik dacht dat het heel moeilijk zou zijn. Ik ben zelf een vrouw, dus ik weet hoe ze zijn.
Maar het gaat juist heel goed. Je hebt steun aan elkaar omdat je allemaal in dezelfde situatie zit.
Natuurlijk ben je met de een wat closer als met de ander, dat heb je altijd.
Zo ging ik altijd met nog 2 andere vrouwen om. Allebei een stuk ouder, een ervan was net als een moeder voor mij en de ander een zus. We deden alles samen en als er iets was kon ik altijd bij ze terecht.
Totdat de een me kwam vertellen dat ze weg ging van hier, toen kreeg ik weer een down moment. Dat komt omdat ik heel bang ben dat wat ik lief heb te verliezen. Dat is nog een leerdoel van mij. Me niet zo vlug aan mensen te hechten. Maar hier gaat dat vanzelf want tenslotte heb je alleen elkaar.
Het afscheid nemen viel me heel erg zwaar. Maar gelukkig houden we wel nog altijd contact.
En toen bleef er nog die andere vrouw over. Ze betekende ook heel veel voor mij. Helaas is zij ook gisteren van ons weg gegaan.
Nu heb ik zoiets ik wil met niemand meer zo een speciale band hebben als dat ik met hun had. Want uiteindelijk gaan ze toch weer van je weg omdat iedereen zijn eigen leven heeft.
Nu concentreer ik me op mijn eigen en op mijn school. Dat is nu belangrijk voor mij.
Zo, ik hoop dat jullie iets geleerd hebben van mijn verhaal en niet dezelfde fout maken.
Graag wil ik jullie nog een ding zeggen:
De droom van gisteren is de hoop van vandaag en de werkelijkheid van morgen.dat jou vandaag moed geeft en morgen kracht.
Reacties
Appelsap - mensen
gepost op: 20/07 - 11:17
Hai Cindy,
Wat ben jij goed bezig, knap hoor!
Ik begrijp dat het pijn doet wanneer je je aan mensen hecht en dan weer afscheid moet nemen. Ik vind dat zelf ook altijd heel moeilijk en echt pijn doen. Je hart krimpt in.
Toch wil ik je adviseren om niet te stoppen met mensen toe te laten in je hart. Zoals ik het zie, maakt dat juist het leven de moeite waard. Dat je fijne, lieve mensen ontmoet met wie je iets kunt delen én aan wie jij ook iets geeft. Misschien kun je accepteren dat mensen in je leven komen en gaan. Sommigen blijven lang, anderen blijven kort. Maar waar het om gaat is wat je samen deelt, wat je van elkaar leert, hoe je elkaar helpt en steunt. Lachen en huilen, een arm om je heen. Dat wil je toch niet missen?
Marina -
gepost op: 16/12 - 08:48
Wat dapper Cindy dat je je verhaal in de klas hebt gedeeld. Ik heb daar veel bewondering voor. Het is niet raar dat je je hecht aan mensen. Dat is juist goed. Je vertrouwt elkaar en durft je ware 'ik' te laten zien. Jammer genoeg hoort afscheid nemen daar ook soms bij. Weet dat er een liefdevolle God in de hemel is die je wilt troosten als je verdriet hebt. Gods zegen en kracht!~
Mrk - Nou nou
gepost op: 03/12 - 20:52
Cindy mooi verhaal, hoop werkelijk dat je het red, verget dat lijntje van Linda even ze meent het niet zo. Er is geen heer boven, geen god of al die andere nonsens. Jezelf moet je geloven.
Linda Grames - Voorzitter St. WILIMI/vrouwen Empowerment
gepost op: 27/11 - 05:17
Vindt het knap van je. Blijf doorgaan op de goede weg.
Wees sterk en vergeet niet te bidden. Kracht put je uit je zelf maarhet moet gegeven worden door de heer daarboven.
daarnaast is het stuk empowerment van grote waarde.
dank god voor de goede omringing (Exodus) dus. Ik organiseer op 28 november a.s een workshop, doe je mee?
Anoniempje -
gepost op: 18/11 - 23:20
Zeker een goed verhaal. Veel succes Cindy!
paul - reactie Cindy
gepost op: 18/11 - 12:42
Goed verhaal,
Reclasseringswerker.
