Sinds 2006 is Jose coördinator van het OKD-programma in de PI Sittard. In 2004 is Jose begonnen als bezoekvrijwilliger van gedetineerden in de PI in Sittard. Na een jaar werd ze gevraagd of ze vrijwilliger voor het OKD-programma wilde worden. Dit heeft ze ongeveer een jaar gedaan en daarna heeft ze de overstap gemaakt naar coördinator van het OKD-programma. ,,In eerste instantie deden we maar wat, nu pakken we het veel gestructureerder aan. Onze werkzaamheden zijn in de loop van de tijd uitgebreid, we krijgen nu veel aanvragen binnen. Momenteel hebben we 20 vrijwilligers die de kinderen naar de gevangenis brengen.”

Werkzaamheden
Elke week bezoekt Jose de gevangenis om de casemanagers en gedetineerde vaders te spreken. ,,Elke week krijg ik van de casemanagers een lijst met namen van kinderen die naar het bezoekuur willen komen. Ouders kunnen ervoor kiezen om hun kinderen zelf naar de gevangenis te brengen. Dan leg ik uit wat de voorwaarden zijn, welke tijden ze gebracht kunnen worden en in welke groep ze komen. Ouders kunnen er ook voor kiezen dat we de kinderen thuis ophalen. Ik breng dan eerst een bezoekje aan huis. Op basis van deze gesprekken kijk ik welke vrijwilliger het beste bij de kinderen past. Het streven is dezelfde vrijwilliger per kind of gezin. Vervolgens ga ik met de vader in gesprek om het bezoek te bespreken. Zodra ik deze gesprekken heb afgerond, maak ik de definitieve lijst en stuur ik deze naar de beveiliging. Zo weten zij wie wanneer langskomt.”

Kindvriendelijk bezoekuur
Jose beschrijft hoe het er aan toe gaat bij het bezoekuur: ,,De gastheer of gastvrouw wacht de kinderen op en heet hen welkom. Zij houdt toezicht, samen met twee beveiligers. Maar de ouders en kinderen kunnen op een hele ongedwongen manier met elkaar kletsen en spelen. Er is altijd wat lekkers te eten en drinken. Na het bezoekuur brengen de vrijwilligers de kinderen weer naar huis.”
Jose geeft aan dat ze zien dat de kindvriendelijke bezoekuren een positief effect hebben op de gedetineerde vaders. “Ze worden een stuk rustiger. Ze worden zich goed bewust van hun eigen situatie en het effect hiervan op hun kind.”

Onbevangen en emotioneel
Jose: ,,Het verbaast me elke keer weer dat kinderen vaak zo vrolijk de PI binnenhollen. Zij zijn nog zo onbevangen. We zien duidelijk dat dit minder het geval is bij oudere kinderen. Zij hebben vaak diepgaandere gesprekken met hun vader. Soms zijn ze heel boos op hem, maar het is dan niet onze taak om in te grijpen in de gesprekken.” Jose vindt het prachtig om te zien dat, ongeacht de situatie, de band tussen vader en kind heel sterk is. Het grijpt haar aan om te zien dat vaak de vaders heel emotioneel worden tijdens het bezoekuur: “Grote bonken van kerels worden vaak heel klein en emotioneel. Soms zijn ze als een klein kind aan het huilen.”

Onvoorwaardelijke liefde
Als het aan Jose ligt blijft ze zich nog lang voor Exodus inzetten als OKD-coördinator. “Ik vind het heel belangrijk dat ieder kind recht heeft op een vader en moeder, ongeacht wat de ouder heeft gedaan. Oordelen over wat ze hebben gedaan is niet aan ons. Een kind vraagt er niet om dat zijn vader of moeder in de gevangenis komt. Wat ik wel soms lastig vind is dat je moeilijk kan zien wat het bezoekuur met de kinderen en de vaders doet. De meeste kinderen en vaders zie je niet meer zodra ze de gevangenis uit zijn. Als vrijwilliger zit je maar twee uur binnen. Maar wat ons bij elk bezoekuur opvalt, is de onvoorwaardelijke liefde van het kind voor zijn papa.”